Nauczycielka

 Jak pisałam, pomagałam Agnieszce w nauce historii. Okazało się, że dobrze wywiązałam się z tego zadania, bo dziś wezwano ją do odpowiedzi i dostała czwórkę. Jej koleżankom nie poszło tak dobrze. Po szkole Agnieszka opowiedziała nam jak to wyglądało. Przed lekcją miała ochotę sama zgłosić się do odpowiedzi. Namawialiśmy ją na to, ale w końcu stchórzyła. Mówiła, że gdyby się zgłosiła sama, a nie znała odpowiedzi na jakieś pytanie, wtedy nauczyciel w wyjątkowo złośliwy sposób zaznaczyłby, że nic nie umie. Trochę wstyd przy całej klasie. I tak musiała odpowiadać. Znała odpowiedzi na wszystkie pytania, oprócz jednego. Chodziło o jakieś mało znaczące nazwisko. Nie zgadniecie co wymyśliła Agnieszka. W imieniu najlepszej koleżanki Marty poprosiła mnie o pomoc w nauce. Owa koleżanka też została wezwana do odpowiedzi mimo zgłoszenia przed lekcją, że się nie przygotowała. Dostała ocenę niedostateczną i możliwość poprawienia jej dziś. Pomyślałam sobie, że skoro z Agnieszką poszło mi całkiem dobrze, to może uda mi się pomóc jej koleżance. Zjawiła się o umówionej godzinie. Okazało się, że materiału jest więcej niż mówiły, ale jak obiecałam to nie mogłam się wycofać. Po trzech godzinach powtarzania tego samego, postanowiłam zrobić przerwę. W ramach odprężenia chciałam zaproponować rozgrywkę w „Anty-monopoly” jednak po namyśle uznałam, że ułożenie jakiegoś zestawu puzzli będzie lepszym sposobem na odprężenie się. Okazało się, że tak samo jak Agnieszkę, puzzle uspokajają również jej koleżankę. Po sześciu godzinach nauki wszystkie zgodnie uznałyśmy, że Marta jest dobrze przygotowana. Gdy to piszę dziewczynki są jeszcze w szkole. Nie chcę nawet myśleć, co będzie gdy Marta dostanie jakąś dobrą ocenę i gdy reszta koleżanek dowie się kto pomagał jej w nauce. Szkoda, że nie poprosiłam aby nikomu o tym nie mówiły. Nie żebym chciała robić z tego jakąś wielką tajemnicę, ale wyobraźcie sobie coś takiego: cała klasa przychodzi do Was prosić o pomoc w nauce. Co byście zrobili?